די קיבוץ־באַוועגונג: געשיכטע, ענדערונגען און וויפֿל קיבוצים זענען געבליבן
אַ לאַנגער אַרטיקל וועגן דער קיבוץ־באַוועגונג אין ישראל: אירע שיתופֿדיקע שורשים, שפּעטערע ענדערונגען און הײַנטיקע צאָלן.
די אָנהייב
דער קיבוץ איז געווען איינער פֿון די דרייסטסטע געזעלשאַפֿטלעכע עקספּערימענטן אין ציוניסטישער געשיכטע: אַ קהילה אויפֿן יסוד פֿון שיתוף, אַרבעט און שוויון. די ערשטע קיבוצים האָבן שטאַרק באַאיינפֿלוסט די חקלאות, ייִשובֿ און די נאַציאָנאַלע קולטור.
דער וועג פֿון ענדערונג
מיט דער צײַט האָבן פילע קיבוצים דורכגעמאַכט טיפֿע ענדערונגען: דיפערענצירטע לױנען, טיילווייזע פּריוואַטיזאַציע, אינדוסטריע, טוריזם און אַ מאָדערנע חקלאות. און נאָך אַלע ענדערונגען איז דער קיבוץ נישט פֿאַרשוווּנדן; ער האָט זיך צוגעפּאַסט.
וויפֿל קיבוצים זענען דאָ הײַנט
די פּינקטלעכע צאָל הענגט אָן פֿון דער דעפֿיניציע. לויט מאַטעריאַלן פֿון דער קיבוץ־באַוועגונג זענען דאָ בערך 260 קיבוצים און שיתופֿדיקע יישובים מיט בערך 160,000 אײַנוווינער, אַרום 60,000 פֿון זיי פֿולע מיטגלידער. ברייטערע אַקאַדעמישע קוועלן רעדן אָפֿט וועגן אַרום 270 קיבוצים און 140,000 מענטשן.
וואָס מאַכט דעם קיבוץ נאָך הײַנט וויכטיק
דער קיבוץ בלײַבט וויכטיק ווײַל ער פֿאַרבינדט געשיכטע, ערד, חקלאות, גרענעץ־געגנטן און קאָלעקטיוון זכּרון. פֿאַר ישראל איז דאָס נאָך אַלץ אַ טייל פֿון דער מלוכה־מעשׂה, און פֿאַר אויסלענדישע לייענער – אַן אינטערעסאַנטער בליק אויף ווי אידעאָלאָגיע ווערט נוף.
אויסגעקליבענע לינקען און אינסטיטוציעס
באַמערקונג
די צאָלן זאָל מען לייענען ווי אומגעפֿערע אָפּשאַצונגען.