ווי די וווינ־קאָסטן אין ישׂראל זײַנען געשטיגן אין 30 יאָר

פֿאַר אַ סך ישׂראלים איז די געשיכטע פֿון דיור אין די לעצטע דרײַסיק יאָר אַ געשיכטע פֿון אַ מיטל־קלאַסיקן אופֿק וואָס האָט זיך דערווײַטערט. אין די 1990ער און אין אָנהייב 2000ער איז אַ דירה קויפֿן געווען שווער, אָבער נאָך אַלץ מעגלעך פֿאַר אַ סך ארבעטנדיקע משפּחות. שפּעטער האָבן קראָנט־קנאַפּקייט, באַפֿעלקערונג־וואַקסטום, נידעריקע ריביות און אינוועסטיר־ביקוש אַרויפֿגעטריבן די פּרײַזן.

פֿאַרוואָס די פּרײַזן זײַנען געשטיגן

די ענדערונג איז נישט געקומען אין איין יאָר. אימיגראַציע־כוואַליעס האָבן פֿאַרגרעסערט דעם ביקוש, בזמן ווען פּלאַנירונג און שיווק פֿון ערד האָבן אָפֿט געלאָזט דעם צושטעלן צוריק. אין תל אביב, גוש דן און ירושלים איז דער פּער אויסגעשפּראָכן געוואָרן. נאָך 2008 האָבן נידעריקע ריביות נאָך מער געטריבן דעם מאַרק.

די תּוצאה איז געווען נישט נאָר טייערערע דירות, נאָר אויך טייערערע שכירות. יונגע מענטשן האָבן מער אָפֿט געדאַרפֿט הילף פֿון עלטערן, אָפּגעשטופּט משפּחה־גרינדונג אָדער זיך באַוועגט ווײַטער פֿון צענטער.

פֿאַרוואָס דאָס בלײַבט אַזוי וויכטיק

דיור איז נישט נאָר אַן עקאָנאָמישער אינדיקאַטאָר. עס ווירקט אויף משפּחה־לעבן, רעגיאָנאַלע אומגלײַכקייט און בטחון אין צוקונפֿט. הינטער יעדן באַוועגונג אינעם אינדעקס שטייען אמתע מעשׂיות פֿון שווערערע משכנתאות און פֿאַרשפּעטיקטע חלומות.